Relacja z koncertu WSPÓLNOTA
Koncert chóralno-instrumentalny w ramach cyklu Dekada Risonanza Continua
📍 Kopalnia Guido, poziom 320, Zabrze
📅 28 marca 2026
Muzyka 320 metrów pod ziemią
28 marca 2026 roku w Kopalni Guido w Zabrzu odbył się koncert „WSPÓLNOTA”, zrealizowany w ramach jubileuszowego cyklu Dekada Risonanza Continua. Publiczność spotkała się z wykonawcami 320 metrów pod ziemią, w jednej z najbardziej niezwykłych przestrzeni koncertowych regionu.
Dla Risonanza Continua jubileusz nie jest jedynie okazją do wspominania dziesięciu lat działalności. To także sposób, by pokazać muzykę chóralną w nowych kontekstach, zaprosić do współpracy zespoły ważne dla naszej historii i środowiska oraz udowodnić, że chór amatorski może tworzyć wydarzenia ambitne, przemyślane i zapadające w pamięć.
„WSPÓLNOTA” była właśnie takim spotkaniem. Na jednej scenie wystąpili Chór Mieszany Risonanza Continua oraz Zespół Muzyki Dawnej Allegro, tworząc program oparty na dialogu głosu i instrumentu, muzyki chóralnej i instrumentalnej, barokowej precyzji i surowej, industrialnej przestrzeni Kopalni Guido.
To miejsce nie było neutralnym tłem. Kopalnia ma własny ciężar, własną akustykę i własne ograniczenia. Dźwięk nie niesie się tam tak, jak w kościele czy sali koncertowej. Jest bardziej suchy, krótszy, wymaga od wykonawców uważności, kontroli i innego sposobu słuchania siebie nawzajem. Właśnie dlatego koncert w tej przestrzeni był wyzwaniem, ale też jednym z tych doświadczeń, które zostają w pamięci na długo.
Już sama droga do miejsca koncertu była częścią tego doświadczenia. Publiczność zjeżdżała pod ziemię grupami, a oczekiwanie na rozpoczęcie wydarzenia nie miało charakteru zwykłego wejścia na salę. Część gości mogła zatrzymać się wcześniej w podziemnym pubie, napić się kawy i zamienić z nami kilka słów. Ten spokojny, nieformalny moment przed koncertem dobrze wpisał się w charakter wieczoru.
Koncert odbył się przy pełnej frekwencji, a zainteresowanie wydarzeniem niemal całkowicie wyczerpało dostępny limit miejsc.
Mimo wymagających warunków podziemnej przestrzeni czuliśmy się w Kopalni Guido bardzo dobrze. Organizacja wydarzenia wymagała wielu uzgodnień, ale dzięki życzliwości i zaangażowaniu osób wspierających koncert od strony instytucjonalnej możliwe było sprawne przygotowanie tego spotkania. Szczególne podziękowania kierujemy do Kamila Gojowego, przedstawiciela Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu, który był dla nas dużym wsparciem na etapie rozmów, przygotowań i ustaleń organizacyjnych.
Dla wykonawców przygotowano zaplecze, które w warunkach kopalnianych miało ogromne znaczenie. Możliwość spokojnego przygotowania się do występu, pozostawienia rzeczy i złapania oddechu przed koncertem była ważnym wsparciem organizacyjnym i pozwoliła nam skupić się na muzyce mimo nietypowego miejsca.
Ważnym elementem wydarzenia była również obsługa gości jeszcze przed zjazdem do kopalni. Nad przyjęciem publiczności, weryfikacją listy uczestników i sprawnym kierowaniem gości do dalszej obsługi czuwali Weronika Drużba i Damian Jaworski. Dzięki nim publiczność mogła spokojnie przejść przez organizacyjny etap wejścia, a my mogliśmy skoncentrować się na przygotowaniu koncertu. Przy takich wydarzeniach po raz kolejny przekonaliśmy się, że możemy liczyć na wsparcie naszych rodzin i przyjaciół.
W centrum programu znalazła się muzyka dawna, w szczególności twórczość Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego i Jana Sebastiana Bacha. Ich utwory pozwoliły zbudować koncert oparty na skupieniu, precyzji i współbrzmieniu. Nie chodziło o efektowność, ale o uważne prowadzenie muzycznej rozmowy między chórem, instrumentami, miejscem i publicznością.
Ryszard Klein i opowieść o muzyce
Koncert poprowadził Ryszard Klein, postać od lat związana z życiem kulturalnym Zabrza, artysta i twórca Zespołu Muzyki Dawnej Allegro. Jego obecność była dla wielu osób ważnym elementem tego wieczoru i jednym z powodów, dla których publiczność zdecydowała się wziąć udział w wydarzeniu.
W trakcie koncertu Ryszard Klein wprowadzał słuchaczy w kolejne części programu, zapowiadał wykonywane utwory oraz dzielił się opowieściami związanymi z działalnością zespołu Allegro i środowiska muzyki dawnej. W jego słowie pojawiały się także odniesienia do historii obu zespołów oraz anegdoty z lat ich działalności, które budowały kontekst i nadawały wydarzeniu bardziej osobisty charakter.
Jednym z najbardziej nieoczekiwanych momentów wieczoru było indywidualne przedstawienie wszystkich chórzystów. Każda osoba została wyczytana z imienia i nazwiska i miała swój krótki moment ukłonu. Na chwilę chór przestał być anonimową całością, a stał się grupą konkretnych ludzi tworzących wspólne brzmienie. Ten gest, choć nieplanowany, okazał się bardzo ciepłym i dobrze przyjętym akcentem, który w naturalny sposób wpisał się w ideę koncertu.
Gdy chór spotyka flety
Program koncertu został zbudowany jako rozwijająca się opowieść o współbrzmieniu. Nie przez efektowne kontrasty, ale przez stopniowe zbliżanie do siebie różnych światów: chóru i instrumentów, głosu i struktury, skupienia i ruchu. Wieczór rozpoczął się bez zapowiedzi. Risonanza Continua weszła na scenę i wykonała If ye love me Thomasa Tallisa, od razu wprowadzając słuchaczy w atmosferę skupienia. To było wejście ciche, ale bardzo wyraźne, ustawiające ton całego koncertu.
W części chóralnej zabrzmiały utwory Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego: Tota pulchra es Maria, Omni die dic Mariae, Rorate coeli oraz Gloria z Missa Paschalis. To repertuar wymagający dużej precyzji i wewnętrznej dyscypliny, szczególnie w przestrzeni, która nie pomaga wykonawcom. W utworze Popule meus chór zmienił ustawienie, dzieląc się na dwa zespoły. Pozwoliło to wydobyć dialog wpisany w strukturę kompozycji i pokazać przestrzenne prowadzenie głosów, które w tak surowym wnętrzu miało szczególnie czytelny charakter.
Akustyka Kopalni Guido okazała się wymagająca. Dźwięk jest tam krótki, suchy, nie niesie się w naturalny sposób. Każda niedokładność jest słyszalna, a jednocześnie trudno oprzeć się na klasycznym „prowadzeniu frazy” znanym z przestrzeni sakralnych. W takich warunkach konieczne jest bardzo świadome budowanie brzmienia i ciągłe słuchanie siebie nawzajem. To właśnie w tej surowości pojawiła się jednak duża wartość: brzmienie było bardziej odsłonięte, mniej efektowne, ale za to bardzo konkretne. Wymagało skupienia i dawało poczucie realnego kontaktu z muzyką.
Część instrumentalna w wykonaniu Zespołu Muzyki Dawnej Allegro wniosła do koncertu inną jakość. Zabrzmiały m.in. Contrapunctus I, Contrapunctus XVII, utwór Thomasa Morleya oraz Aria na strunie G Jana Sebastiana Bacha. Instrumenty w tej przestrzeni brzmiały bardzo klarownie, a ich precyzja dobrze kontrastowała z chóralnym prowadzeniem frazy.
Koncert rozwijał się jak rozmowa: najpierw chór, potem instrumenty, później ponownie chór, aż w końcu momenty, w których oba zespoły zaczynały funkcjonować razem. Jednym z najważniejszych punktów programu było wspólne wykonanie Jesu, bleibet meine Freude Jana Sebastiana Bacha. To tutaj po raz pierwszy w pełni spotkały się oba brzmienia i zaczęły tworzyć jedną całość, nie jako dwa zespoły grające obok siebie, ale jako wspólny organizm muzyczny. Ze względu na lekki, bardziej kameralny charakter utworu wystąpiła mniejsza część chóru. Pozwoliło to zachować przejrzystość faktury i lepszą równowagę między głosami a instrumentami, a jednocześnie stworzyć bardziej subtelne, wspólne brzmienie.
Podobny charakter miał fragment Sicut locutus est, w którym do oktetu i zespołu Allegro dołączył cały chór. Wspólne ustawienie i sposób prowadzenia dźwięku sprawiły, że granica między zespołami praktycznie zniknęła. Agnieszka Liberska przeszła z chóru do zespołu Allegro, pokazując swoją podwójną obecność w tym projekcie i naturalnie wpisując się w ideę koncertu.
Finał
Koncert zakończył się wspólnym wykonaniem Gaude Mater Polonia. Utwór został poprowadzony w sposób stopniowy, budujący napięcie od pierwszych dźwięków aż do pełnego, wspólnego brzmienia. Flety rozpoczęły finał, a chór dołączył śpiewem, prowadząc całość do mocnego, ale nieprzesadzonego zamknięcia.
Publiczność wstała, a zakończenie nie było gwałtowne ani efektowne w prosty sposób. Po ostatnich dźwiękach pojawiła się krótka cisza, która naturalnie domknęła całość, a dopiero potem ukłon i reakcja widowni.
Miejsce, które stawia wymagania
Kopalnia Guido była jednym z najważniejszych „uczestników” tego koncertu. To przestrzeń, która nie daje komfortu znanego z sal koncertowych, ale w zamian wymusza inne podejście do muzyki.
Warunki były wymagające. Zmienność powietrza, ruch uczestników, specyfika przestrzeni podziemnej. A jednak, jak na realia kopalni, czuliśmy się tam bardzo dobrze. Organizacyjnie i wykonawczo był to wysiłek, ale jednocześnie doświadczenie, które miało sens i przyniosło efekt.
Głosy po koncercie
W opiniach publiczności po koncercie najczęściej wracały słowa: klimat, atmosfera, miejsce i chór. Dla wielu osób największe wrażenie zrobiło samo spotkanie muzyki z przestrzenią Kopalni Guido: surową, nieoczywistą i bardzo zapamiętywalną. W odpowiedziach pojawiały się także głosy o spójności repertuaru, walorach artystycznych i śpiewie, który „koi, ale i wprowadza w stan melancholii”.
Publiczność zwracała uwagę również na wyjątkowość finału. Szczególnie zapamiętane zostało wspólne wykonanie Gaude Mater Polonia, które domknęło koncert mocnym, wspólnym brzmieniem. Nie był to wieczór idealnie wygładzony ani przewidywalny, ale właśnie dzięki temu miał w sobie coś bardzo prawdziwego: bliskość ludzi, miejsca i muzyki wykonywanej na żywo.
Podziękowania
Wydarzenie zostało profesjonalnie udokumentowane fotograficznie i filmowo. Materiały z koncertu staną się częścią cyklu Portret koncertu oraz jubileuszowego filmu dokumentalnego, a także trwałym zapisem pierwszego etapu Dekady Risonanza Continua. Tu podziękowania kierujemy do Tomasza Berka i Dk Studio Dawid Klein.
Dziękujemy Zespołowi Muzyki Dawnej Allegro za wspólne stworzenie tego koncertu i otwartość na współpracę.
Dziękujemy Ryszardowi Kleinowi za poprowadzenie wydarzenia i nadanie mu osobistego charakteru.
Szczególne podziękowania kierujemy do Agnieszki Liberskiej, koordynatorki koncertu, za doprowadzenie całego przedsięwzięcia do realizacji w wymagającej przestrzeni.
Dziękujemy Kamilowi Gojowemu oraz całej Dyrekcji Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu, za możliwość wystąpienia w tak niezwykłym miejscu.
Dziękujemy Weronice Drużbie i Damianowi Jaworskiemu za obsługę gości na powierzchni, weryfikację listy uczestników i pomoc w sprawnym kierowaniu publiczności do zjazdu.
Dziękujemy naszym rodzinom i przyjaciołom, na których wsparcie możemy liczyć przy koncertach, wyjazdach, próbach i wszystkich działaniach, które wymagają dodatkowych rąk do pracy.
Dziękujemy również wszystkim osobom zaangażowanym w organizację koncertu oraz publiczności, która była z nami tego wieczoru.
Koncert „WSPÓLNOTA” został zrealizowany w ramach projektu „Dekada Risonanza Continua”. Na stronie projektu dostępne są informacje o kolejnych koncertach, idei cyklu oraz planowanych wydarzeniach jubileuszowych. Przed nami kolejne koncerty i kolejne odsłony tej opowieści.
📸 Chcesz zobaczyć więcej?
➡️ Nasze zdjęcia i filmy na Facebooku
➡️ Nasze nagrania na YouTube
Relacja zdjęciowa z koncertu WSPÓLNOTA
Patronat honorowy:
Partnerzy:
Sponsorzy:
Patronat medialny:
